Als gespeeld gegriezel overgaat in werkelijk gegriezel, dan zijn er leuke prentenboeken te maken. Twee broers, Groot Ventje en Klein Ventje, spelen samen met hun moeder in de tuin. Groot Ventje is een spook en draagt een wit laken over zich heen. Mama’s roodgelakte nagels krassen gevaarlijk door de lucht. Het speeltoestel in de tuin is een grote krokodil en Klein Ventje heeft vampiertanden. Er wordt gegromd, geklauwd en gekwijld van ‘Grrrrrr!’ Alles lijkt eng en griezelig, maar een prent later rollen de drie gezinsleden lachend van de pret over de grond: ‘Ze zijn heel dapper. Ze krijgen elke griezel klein!’ Dan gaat mama naar binnen om de rinkelende telefoon op te nemen en zijn de broers alleen. ‘Het huis slokt mama op.’ Plotseling zijn alle geluiden die uit de struiken klinken eng. De bek van de krokodil gaat open, de bladeren vormen griezelige monsters met bloeddoorlopen ogen en er lijken wel doden uit de grond op te rijzen...
Groot Ventje sust Klein Ventje op een manier die verraadt dat híj zelf het bangst is: ‘Er komt geen hongerige kindervreter, geen reus met hoge laarzen, geen kwijlende hellehond, geen vampier met akelige tanden. [...] Er is niets. [...] Er komt helemaal niets.’ Klein Ventje is stelliger en houdt vol dat ‘Iets komt’. 
Groot Ventjes opsomming van alle akelige dingen die tevoorschijn kunnen komen, is vrij angstaanjagend: een lijk met rammelende botten, een nevelsliert vol enge spoken en een weerwolf met een stinkende bek. In combinatie met de deels vuurrode tekeningen waarop deze ideeën worden verbeeld, kunnen kinderen het midden van dit prentenboek best eng vinden. Gelukkig zegt Groot Ventje telkens dat al zijn verzinsels slechts in sprookjes of verhaaltjes bestaan.
Alle prenten zijn opgebouwd rond de kleuren groen, rood, zwart en wit. De lezer ziet de hoofden van Groot Ventje en Klein Ventje herhaaldelijk van heel dichtbij. Dit komt het idee ten goede dat alles zich in hun hoofden afspeelt. Bovendien zijn de gezichtsuitdrukkingen sprekend en vertellen ze wat de tekst verzwijgt. Marjolein Pottie tekent krasserig en wat grof, wat het onheilspellende kippenvelgevoel versterkt en dus perfect past bij het verhaal. 
Uiteindelijk blijken de verdachte geluiden inderdaad iets te zijn. Maar eng is dat zeker niet. De spoken en vampieren kijken dan vanuit de struiken nog toe, maar zijn later weer in bloemen veranderd en de krokodil ligt lachend in het gras. Een amusant prentenboek over verbeelding, werkelijkheid en angst. [Linda Ackermans]

Groot Ventje en Klein Ventje houden van griezelen. Ze spelen vaak spook of monster met elkaar en met hun moeder erbij. Heerlijk vinden ze dat. Totdat ze – als hun moeder even weg is – steeds een ander raar geluid horen. Ze proberen zichzelf moed in te praten door te zeggen wat het allemaal niet kan zijn (geen hongerige kindervreter, geen vampier met akelige tanden, geen lijk, geen heks met een zwarte toverstok), maar raken er steeds meer van overtuigd: IETS komt eraan… Herkenbaar prentenboek over twee kleuters die elkaar bang maken met hun griezelfantasieën. De grote prenten beslaan dubbele pagina’s. Door de bijzondere grafische techniek met veel krassen (scraperboard), het perspectief (vaak close-up) en het kleurgebruik (vrij felle kleuren en dikke zwarte lijnen) zijn de illustraties soms wat veel van het goede. Ook moeten de lezertjes niet bang uitgevallen zijn: de prenten met spoken en skeletten kunnen in combinatie met teksten als ‘Geen lijk met rammelende knoken, geen dode uit het graf (…)’ best eng zijn. Maar gelukkig loopt het het allemaal goed af. Vanaf ca. 4 jaar.

Klein Ventje en Groot Ventje spelen samen met mama verstoppertje/spookje in de tuin. Ze lachen, gieren en griezelen. Dan gaat de bel en Klein Ventje en Groot Ventje blijven alleen in de tuin achter. Vinden ze dit nog wel leuk?
Dit is een origineel verhaal dat in een origineel jasje is gestoken. De scraperboardillustraties van Marjolein Pottie geven het verhaal diepgang. Ze passen perfect bij de inhoud. De spanning die de kleuters voelen tijdens het spel, de angst die ze kennen wanneer ze alleen achter blijven en ‘iets’ horen in de tuin … Door de illustraties komt het verhaal echt tot leven. Ook het kleurgebruik is niet alledaags, gewaagd … maar zeer geslaagd.
Een aanrader voor kleuters die wel van wat spanning houden!